Reproducimos aquí unha historia moi bonita publicada onte no diario La Voz de Galicia sore como Mohamed Mamadou, un mozo senegalés, evitou o roubo dun estanco o pasado domingo na Coruña.
"Mohamed Mamadou cruzouse ao seis da madrugada do domingo no portal do seu edificio cun home suorento, arrastrando bolsas cheas de tabaco e mosqueouse. Non tiña sentido algún que un individuo ao que non vira na súa vida andase a esas horas ás escuras e carretando cartóns de cigarros. Moi escamado, Mamadou, de nacionalidade senegalesa e vendedor ambulante, chamou á policía e enfrontouse aos raspiñeiros, que se desinflaron ante un home de 190 centímetros de altura e cuns brazos como xamóns. Fuxiron porque este veciño do 231 da avenida de Finisterre está recentemente operado do xeonllo e non podía correr. Pero sen o botín. Non fóra que Mamadou enfadásese.
O sábado pola noite, este home decidiu non saír a vender xénero polos pubs debido a que a súa esposa non se atopaba ben. quedou en casa coidándoa e o domingo espertou cedo. Rezou -é musulmán- e ao terminar as oracións animouse a dar un paseo. Pasaban poucos minutos do seis da madrugada. No portal atopouse cun home ás escuras. «Acendín a luz e pregunteille que é o que facía, se vivía no edificio», lembra. O mozo contestoulle que residía no 1º B. Mentira. «No 1º B non vive ninguén, está abandonado», segundo precisa un suspicaz Mohamed, o que o puxo na pista de que aquel individuo non estaba a facer nada bo. Así que o seguiu até a porta dese piso e viu como o mozo a abría e se metía na vivenda baleira.
Chamada á policía
Convencido de que no seu edificio estaba a cometerse unha tropelía, volveu subir a casa e alertou a un compañeiro de piso de que había que chamar á policía. Fíxoo. Pero non quixo nin puido quedar aí de brazos cruzados. Decidiu esperar aos axentes no portal e reter aos ladróns. Baixou e ao pouco tempo viu a un mozo, distinto ao primeiro, «coa camiseta empapada en suor, bolsas cheas de tabaco nas mans e acompañado dunha moza loura e baixiña». Mohamed chamoulles a atención. Saíulles ao paso, gritoulles que é o que estaban a facer e aínda non terminara as súas palabras cando o delincuente botou a correr. Mohamed saíu tras el, pero viuse incapaz «porque me operaron do xeonllo hai pouco e non podo correr».
Regresou ao portal, onde estaba a moza, á que se uniu o mozo que se ocultou no 1º B. Díxolles que a policía estaba a piques de chegar. Iso é o que cría naquel entón Mohamed, que tivo que esperar «40 minutos» a que por alí se presentasen uns axentes.
Fuxida
Cando estes chegaron, dos ladróns non había nin rastro. O bo, que non se puideron levar do estanco nin unha cabicha. Porque Mamadou non quixo. Por iso é polo que os propietarios do estanco quixesen agradecer o seu valor entregándolle «unha cantidade de diñeiro». Pero el presume de que o volvería a facer. E non por recompensa algunha. «Eu fíxeno porque me naceu». Pois o que lle naceu evitou que os propietarios do negocio perdesen varios miles de euros en mercadoría, pois dous días antes encheran todo o almacén. Iso dá que pensar á policía de que as persoas que estaban detrás deste roubo sabían moitas cousas. Demasiadas como para asumir que idearon o golpe no momento.
Alguén próximo ao edificio, que vivise nel ou tivese un coñecido no mesmo tívolles que pór sobre a pista de que se se abría un oco detrás dos contadores accederíase a un local abandonado e de aí, facendo un novo butrón accedíase ao estanco que, por certo, estaba cheo de xénero porque o venres repuxeran o almacén. Ou os raspiñeiros son adivinos ou hai gato encerrado. E aquí parece que o gato aúlla polo catro custados."
Fonte: La Voz de Galicia
Voltar ó listado de noticias
